برف سنگینی نشسته بود روی شاخه ی افسرده ی فصل ها که رویش را از یاد برده بودند روی دست خالی مترسک ها که سرد و سترون بود روی بال بی جان گنجشک ها که پرواز از قاموس خاطرشان پریده بود اما... آن شب آن شب که ماه از قلب زخمی پنجره عبور کرد و در نهر جاری چشمها افتاد ژن های خفته انقلاب کردند؛ پدرم، از ریشه، گی...

ابوبکر و عمر و زبیر و عبدالرحمن بن عوف به درگاه رسول الله (ص) نزدیک شدند و نشستند، پس پیامبر(ص) بر آنها وارد شد، کنارشان نشست، دمپایی اش گسیخته شد و آن را ( براى ترمیم ) به على بن ابى طالب داد، سپس فرمود: همانا از سمت راست خداوند عزوجل یا از سمت راست عرش، قومی از ما برخاستند که بر منابری از نورند، ص...

قصه به سر رسید کلاغ به خانه اش نرسید؛ (خانه اش را فروخته بود!)

خدای رجب شاهد است که کوچکترین عمره گزار خانه اش علی (ع) است وقتی که دیوار کعبه ترک خورد و بنت اسد، در آغوش خدا پناه گرفت اما شگفت آنکه؛ کعبه، علی را طواف کرد وقتی که چار دیوارش، خورشید را در میان گرفتند، آنگاه که در میان کعبه طلوع کرد!

جنگ سختی درست اینجا بود توی تاریکی مداوم شب بین خمیازه ها و خورخورها بین غلطیدنم به راست، به چپ از درختی بزرگ در یک باغ داشتم سیب کال می چیدم جنگ در پشت باغ جاری بود جنگ را توی خواب می دیدم باغ از تشنگی نفس می زد آسمان گفت منتظر باشید خون رزمنده ای که بی سر بود ناگهان روی دیوار باغ چکید باغ، ریز ریز...

روزگار غریبی ست؛ غمهایمان چند برابر شده اند و روحمان شکننده تر، و این، توجیهی عقلانی و اعتقادی دارد؛ قلب هایمان با دلهای شکسته و روح های زجر کشیده مرتبطند، دردها در این کانالهای عاطفه تردد می کنند و ناخوشی ها منتقل می شوند. جغرافیای اعتقاد و احساس مرز ندارد. روزگار غریبی ست؛ خون بی گناهان خورشید را ...

قسم! به رب کعبه قسم یاد می کنم اکنون که زهر؛ همان تلخ ِ آغشته گشته با شمشیر که سالهاست پرستوی جانت را به آشیان بلند مرتبه ی رستگاری برد هنوز هم درون فرق ترک خورده ی زمان جاریست؛ _درون کارزار تازه ی محراب و ابن ملجم ها درون کوفه کوفه ی تکرار نامرادی ها درون شام،که از پشت زخم کاری خورد_ و رستگاری را ک...

بلوغ مهرگیاه نارسی ست در اینجا -که سیاست روی دور تند می چرخد و سالهاست مَحمل آدمکهایی ست که به یمن چرخیدن در فضا هنوز کودک مانده اند - ؛ من می دانستم "نسبیت انشتین" فرضیه ی درستی ست، اما نمی دانستم برای اثباتش نباید زیاد تقلا کنم کافی ست یک روز چشمهایم را ببندم و بی آنکه از گشتن حول یک محور گیج واهم...

راست یا دروغ قصه ی کدبازها و حرف های درگوشی را نمیدانم اما داستان دیگری از کنار آن قصه ی مبهم متولد شده است که می دانم راست است: ما مدعیانی هستیم که هنوز تا شیعه تنوری شدن فاصله ی زیادی داریم قصه ی ما همچنان ادامه دارد و کلاغهای قصه هنوز سرگردانند!

باید مطلبی تازه می نوشتم برای این روزها که هم زخم کهنه ی تاریخ دهان باز کرده، هم زخمهای عمیق، نو به نو صفحه های تازه ی تاریخ را دردناک می کنند اما سردرد مزمن نمی گذارد. پس مهمان یک نوشته ی کهنه باشید: تاریخ، نقل کرده که در سال شصت و خون ؛ (سالی که تا ابد در گاهنامه های اهل زمین ماندگار هست) در منتها...