شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید: <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">Adblock test (Why?)

بگذار حفره گوشهایم، چاه صبور درد دلهای تو باشد، می شنوم اما سکوت می کنم تا خلوت پرهیزکارانه ات را به هم نریزم... خودت نمیدانی سکوتت چقدرغم انگیز است!   Adblock test (Why?)

نمی دانستممدت هاست مرا نمی بینی...؛بعد از این باید دردهایم رابه خط بریل برایت بنویسم(انگشت هایت هنوز حس دارند؟!(راستی!پنبه ها را از گوش هایت در بیاور؛(بغض هاراه حنجره ام را بسته اند...) Adblock test (Why?)

محرمانه!از: من که دل تنگ توامبه: تو که در فرنطینه ایحالا که دیدار با تو ممنوع استبگذاردور از چشم دیگراناز کوچه ای که سالهاست قلبم را به تو وصل می کندبه دیدارت بیایمو ویروسهایت را قرض بگیرم."مجموعه دار پنهان دردهای تو" Adblock test (Why?)

برای چه به این گورستان می آیی؛ برای چراغ های خاموش شده؟ برای نفس های منقضی شده؟ برای کلمات دفن شده در حفره دهان؟ برای جمله های آویخته در پرتگاه ذهن؟ برای چه به اینجا می آیی؛ برای امیدهای یخ زده؟ برای خاطرات نم گرفته؟ برای قصه های به سر نرسیده؟ برای شعرهای چارپاره شده؟   برای چه به اینجا بیایم؛ برای ...

اینجا اول داستان من است: صدایت را می شنوم از پشت بلندترین روز تنهایی دلباخته ات می شوم و می دوم در کوچه های بی انتهای شهر پا برهنه، سر برهنه، مجنون یک شهر پشت قدمهای خونی ام قهقهه می زند می دوم تو..

هوا سرد بود خیابان مه آلود و زمین زیر پای تو گرم و سرخ سیاست بازها قصه می گفتند اوباش، لطیفه من تکلیف تازه ای داشتم باید این نامعادله را حل میکردم رد خون را گرفتم رد جا پاها را... (اوه خدای من از حیا

دوباره آمدم؛ دوباره نبودی؛ مثل همه ی روزهای قبل، مثل همه ی سالهای قبل... کوله ام سنگین بود بسته ها را روی تاقچه رها کردم؛ (دردهایم را) نامه های بی سر و ته را کنار آینه گذاشتم؛ (غصه هایم را) عکس های ش

از کوچه باغ های قمصر کاشان که آن روز از ترس "او" می دویدمش تا بن بست خلوت "تو" که موضع قرارم با تو بود یک بزرگراه طویل فاصله است و من همه راه را دویده ام ببین نفس زدنم را... حالا که اینجا هستم نیمی

در قرنطینه بودیم که چهار فصل داستان "خواب های نا تمام" ات را آرام آرام، مرور می کردم و تو قهرمان همه فصل ها بودی: ... فصل اول؛ باران شهر شلوغ بود مادرها در هیاهوی غبارها گم شده بودند هوای گرفته ا

باران می بارید پدربزرگ آفتابگردان ها را زیر خاک خیس خورده باغچه قرنطینه کرد و به خواب رفت (پدر بزرگ خسته بود) آفتابگردان ها از قرنطینه فرار کردند آفتاب می تابید عمر پدربزرگ به قد آفتابگردان ها نرسید

محرمانه! از: من که دل تنگ توام به: تو که در قرنطینه ای حالا که دیدار با تو ممنوع است بگذار دور از چشم دیگران از کانالی که سالهاست قلبم را به تو وصل می کند به دیدارت بیایم و ویروس هایت را قرض بگیرم. "مجموعه دار پنهان دردهای تو"

تو پشت آن پنجره آهنی کوچک روی آن ساختمان بلند سیمانی خاطره می شوی من در این حیاط قدیمی بزرگ با کاج های بلند شعر می خوانم از من چه می خواهی؟ جز آنکه هر روز شمعدانی هایم را آب بدهم و گلدان هایم را سوار

این بسته پستی را برایت می فرستم؛ یک قاب سبز از خزه های مخملی شمال که بوی باران بدهد یک آلبوم، انباشته از پوست شفاف جیرجیرکهای دوست داشتنی ام که صدای جنگل را بشنوی یک عکس سه در چهار از مهمان ناخوانده

آه... باز هم قطار، رفته است و من؛ - مسافری که از نرفتن مدام خسته است - باز، بازمانده ام در ایستگاه سوت و کور و حسرتی همیشه با من است؛ اینکه لنگ می زند همیشه پای کوچ کردن ام آه... سالهاست مانده ام مث

قصه ها فصل فصل ورق می خوردند: پاییز بود باد اثاثیه درختان را توی کوچه ها می ریخت جوی های باریک کوچه زیر پای برگهای خشک به خس خس می افتادند گاوهای شیر ده، برگها را می خوردند جوی ها تمیز می شدند، شهر ک

پدر بزرگ مرده بود، هفت روز پیش مادربزرگ زیاد نالیده بود و آن روز بعد از ظهر روی تخت، زیر سایه بلند صنوبر به خواب رفته بود، از اندوه و خستگی تنها بودم و کنار حوض وسط حیاط خاطراتم را ورق می زدم؛ عصر

در باغستان تو درختها سبز بودند نهرها سرخ آسمان به رنگ خاکستر و باران زلال می بارید وقتی به نزدیک معبد تو می رسید می خواهم تغییر کوچکی در داستان بدهم؛ بگذار من، باران باشم دلم باغستان تو؛ دوست دارم کوی

یک روز باران ببارد یک روز آفتاب بتابد (یک روز در میان...) امروز ابر باشد باد بوزد باران ببارد "من" همه ی چترها را به باد بدهم همه ی چترها را... خیس شوم تب کنم بسوزم و همه ی "اول شخص" هایم بمیرند ...

اپیزود اول دختر عمو سر خاک پدرم (خدا بیامرز)، از خاطرات غمگین زندگی اش می گفت؛ از روزهایی که گذشته بود و تلخ گذشته بود. از روز فوت پدرم و غربتی که بعد از رفتن او حس می کرد؛ (عاشق پدرم بود. هنوز هق هق